RSS  

خبرگزاري فارس: در حاشيه مراسم ختم منوچهر احترامي، برگه‌اي با نام «شلمرود الاتفاقيه» در بين حاضران توزيع شد كه جنبه‌اي طنز داشت. متن خبر

مرد: «باز هم میگم که دوستت دارم... می‌خوام زنم بشی و مادر بچه‌هایم باشی.»

زن: «چندتا هستند؟»

برای تماشای فیلم بانجی‌جامپینگ من، اینجا را كليك کنید

 تا به حال ديده‌ايد كه در خيابان، عابران براي يك آمبولانس بهشت‌زهرا دست تكان بدهند؟ كساني اين كار را كردند كه با ديدن پوستر روي شيشه آمبولانس، پي بردند شاهد آخرين بنزسواري مرد بزرگي هستند كه ميليون‌ها كودك ايراني را با كتاب‌هايش بزرگ كرد.

     بعد از سفر «عمران صلاحي»، طنز ايران با يك پا راه مي‌رفت و مي‌لنگيد. اما حالا با رفتن منوچهر احترامي، طنز ايران آن يكي پايش را هم از دست داده و با مخ به زمين خورد. به عنوان كسي كه هميشه خودكشي مي‌كند تا طنز بنويسد و موفق هم نمي‌شود، آينده طنز را نه روشن مي‌بينيم و نه تاريك. چون آينده‌اي برايش وجود ندارد. كارش تموم شد و رفت...

     هفته گذشته تنها كاري كه از دستم برمي‌آمد، طراحي هول‌هولكي يك پوستر كوچك و نوشتن شبانه يك اطلاعيه بود.

متن اطلاعيه را در اينجا بخوانيد.

توي ده شلمرود  حسني تك و تنها موند

     دشوار است خبر دادن درگذشت مردي كه عمرش را براي خنده‌هاي مردمان و شادي كودكان صرف كرد و براي همه ما آغوشي مهربان بود. در ادامه اين يادداشت آمده است: «منوچهر احترامي، طنزپرداز، محقق و پيشكسوت ادبيات كودكان سه شنبه 22 بهمن آسوده شد. براي وداع با عزيزمان ساعت 9 صبح جمعه 25 بهمن از مقابل تالار وحدت او را بدرقه مي كنيم و يادش را شنبه 26 بهمن از ساعت 18:30 تا 20 در مسجد الجواد واقع در ميدان هفت تير گرامي مي‌داريم.

با تسليت درگذشت استاد منوچهر احترامي

     از همه دوستان انتظار مي‌رود با رعايت ادب و احترام، از بيان اظهارات ساختگي و غيرواقعي و خاطرات جعلي (آن گونه كه براي مرحوم كيومرث صابري، عمران صلاحي و خسرو شكيبايي رخ داد) خودداري كنند، چرا كه با خاطيان برخورد جدي خواهد شد و اين يك هشدار جدي است.

     شايسته است كساني كه قصد انتشار بيانات خود را دارند، پيشتر با خانواده احترامي هماهنگ كنند.

     در ايران رسم است که وقتي يک نفر مي‌خواهد به خارج از کشور برود، 600 نفر تا فرودگاه او را بدرقه مي‌کنند و تا لحظه آخر آنجا مي‌مانند. هنگام روبوسي و خداحافظي هم يادآوري مي‌کنند که سوغاتي يادش نرود. سپس به خانه مي‌روند و يک اي‌ميل هم براي او مي‌نويسند که مبادا قضيه را فراموش کند.
پ     رواز صبح زود انجام مي‌شود. براي اين كه با خيال آسوده به کارهايم برسم، خبر مسافرتم را به كسي نگفته‌ام. پاريس دو فرودگاه بين‌المللي دارد. «شارل دوگل» و «اورلي». پروازهاي ايران‌اير به «اورلي» مي‌روند. حدود ساعت 11:30 صبح به وقت پاريس در فرودگاه به زمين مي‌نشينيم. پاريس حدود دو ساعت و نيم از تهران عقب است و مي‌شود گفت ما دو ساعت و نيم از فرانسه جلوتر هستيم. قرار است دوستم به دنبالم بيايد. همديگر را در ترمينال پيدا مي‌كنيم. فكر نمي‌كردم كه به اين زودي كچل شده باشد. به او مي‌گويم كه انتظار داشتم موهاي بيتشري روي كله اش ببينم. او در جوابم گفت كه كچلي رابطه مستقيمي با زن ذليلي دارد و در فرانسه هم اين مشكل وجود دارد.
     به طرف پارکينگ طبقاتي مي‌رويم. اتومبيل او در طبقه پنجم زير زمين است. يعني يک فولکس واگن مدل «بورا» دارد. پيشنهاد مي‌كند که اگر خسته نيستم، مي‌توانيم براي خريد به فروشگاه برويم. از اتوبان A 28 به طرف خيابان شانزه‌ليزه (خيابون جردن پاريس) مي‌رويم. در انتهاي شانزه‌ليزه، منطقه «لده فانس» واقع شده كه تمام برج‌هاي تجاري پاريس را در خود جاي داده است. به فروشگاه زنجيره‌اي «اوشان» که براي قشر طبقه متوسط به بالاست، مي‌رويم. اين فروشگاه سه طبقه دارد و بسيار منظم و تميز است. در قسمت لبنيات، با 700 نوع پنير مواجه شدم در خالي كه پيشتر فقط طعم پنيرهاي فتا، تبريزي و ليقوان را چشيده بودم. يکي از آنها را تست مي‌کنم. بعضي از آنها بسيار بد بو، اما خوشمزه هستند. هرگز نمي‌توانم تصور کنم که يکي از اين پنيرها را با چاقو روي نان بربري پهن مي‌کنم.
     دوستم زياد خريد کرده است. مقداري شکلات بر مي‌دارم. جلو صندوق دوستم يک کارت اعتباري به صندوقدار مي‌دهد. در همين لحظه يک دستگاه به طور اتوماتيک، اجناس را داخل چند ساک پلاستيکي زيبا جاي مي‌دهد. به ياد فروشگاه شهروند مي‌افتم كه بعضي‌ها يواشكي چند كيسه اضافه برمي‌دارند. دوباره به پاركينگ طبقاتي مي‌رويم. كيسه‌ها را داخل اتومبيل مي‌گذاريم و حركت مي‌كنيم. شهر پر از تقاطع و چراغ قرمز است. طراحي خيابان‌ها غيرهندسي است و بر خلاف تهران با برنامه‌ريزي صورت نگرفته است. هرقدر نگاه مي‌كنم، منوريل هم نمي‌بينم. آپارتمان دوستم در محله «پوتو» است. او مقابل يك فروشگاه توقف مي‌كند و از من مي‌خواهد داخل اتومبيل بمانم تا برگردد. به تماشاي آدم‌هايي كه در خيابان راه مي‌روند مشغول مي‌شوم. يك مأمور پليس جلو مي‌آيد و به شيشه اتومبيل مي‌زند. آن را پايين مي‌دهم. پليس جمله‌اي را به فرانسوي مي‌گويد. به انگليسي مي‌گويم كه بايد تا آمدن صاحب اتومبيل صبر كند. اما كه انگليسي بلد نيست، ناگهان خم مي‌شود تا يك قفل زرد را به چرخ اتومبيل مي‌زند. وقتي مي‌خواهم پياده بشوم، ناگهان در به كله پليس مي‌خورد. او هم با اين تصور كه قصد ايجاد درگيري را دارم، با بيسيم نيروي كمكي تقاضا مي‌كند. چند ثانيه بعد يك پژو پليس كه شبيه پرشيا است، مي‌رسد. آنها هنگام تفتيش چمدان من، يك ظرف شيشه‌اي پر از ماري‌جوانا پيدا مي‌كنند. من به جرم حمل موادمخدر بازداشت مي‌شوم. در بازداشتگاه ايستگاه پليس، روي نيمكت دراز مي‌كشم و به اين فكر مي‌كنم كه چطور براي پليس توضيح بدهم آن ظرف سبزي خشك است كه سوغاتي آورده‌ام. مترجم پليس داخل بازداشتگاه من را ملاقات مي‌كند. از اين كه بالاخره يك نفر به زبان فارسي صحبت مي‌كند، خوشحال مي‌شوم.
     من بعد از يك درگيري سه ماهه، از نامزدم جدا شدم و خانواده‌اش كه مي‌دانستند ديگر كسي گول نمي‌خورد و با دخترشان ازدواج نمي‌كند، برايم خط و نشان كشيدند كه بالاخره يك روزي تلافي مي‌كنند. حالا وسط بازداشتگاه، برادر نامزد سابق خود را مي‌ديدم كه ايستاده بود و با خشم به من نگاه مي‌كرد و پليس منتظر بود تا اظهاراتم را برايشان ترجمه كند.

     اين همه به شركت مترو تهران فحش داديم و گفتيم واگن جديد بخرد تا  لاي جمعيت له نشويم. اما حالا كه دست توي جيبش كرده و آن را خريده، گمرك واگن‌ها را آزاد نمي‌كند. حالا بايد فحش‌هايي كه به مترو داديم را Copy كرده و براي گمرك Paste كنيم.

بزرگ‌ترين هلي‌كوپتر جهان

بزرگ‌ترين كاميون جهان

بزرگ‌ترين احمق جهان

  هم مشخصات فرستنده روشن است و هم گيرنده. نوشتن نامه به آقاي رييس‌جمهور، نيازي به صندوق پست و خريدن تمبر ندارد.

جناب آقاي دكتر محمود احمدي‌نژاد